Një eksplorim vizual i fenomenit magjepsës dhe të hipotezuar shkencërisht të shiut të diamanteve në Uran dhe Neptun, ku kushtet ekstreme atmosferike e transformojnë karbonin në thesare të shkëlqyera gjeofizike.
Kushtet termodinamike brenda Uranit dhe Neptunit janë ndër më ekstremet në sistemin diellor. Kohët e fundit, eksperimentet e kryera në objektet e përshpejtimit linear dhe simulimet e materies së kondensuar kanë ofruar prova të forta që mbështesin një fenomen të hipotezuar prej dekadash: formimi i reshjeve të karbonit të ngurtë, në formën e kristaleve të diamantit, në shtresat e mesme të këtyre planetëve.
Procesi fillon në atmosfera të thella, të pasura me hidrokarbure si metani. Ndërsa këto molekula zhyten drejt bërthamës planetare, ato hasin temperatura që tejkalojnë 2,000 K dhe presione që tejkalojnë 150 GPa (gigapaskal).
Në këtë regjim, lidhjet kimike të metanit shkëputen, duke çliruar atome karboni. Për shkak të presionit intensiv, karboni nuk grumbullohet në grafit, por në vend të kësaj merr strukturën kristalore të diamantit, e cila është faza më e qëndrueshme në këto kushte.
Studiuesit përdorën lazerë me rreze X për të vëzhguar reagimin në kohë reale në mostrat e polistirenit, të cilat simulojnë përbërjen kimike të gjigantëve të akullit. Rezultatet tregojnë se kristalet e formuara kanë tendencë të precipitojnë poshtë përmes mantelit fluid të planetëve, i përbërë kryesisht nga uji dhe amoniaku.
Gjatë zbritjes, fërkimi i gjeneruar nga ky “shi” i ngurtë prodhon nxehtësi gravitacionale, gjë që do të shpjegonte pse Neptuni lëshon shumë më tepër energji sesa merr nga Dielli. Ky mekanizëm i diferencimit kimik ka implikime të drejtpërdrejta për të kuptuar fushat magnetike planetare.Shiu i karbonit, në fakt, mund të ndikojë në konvekcionin e lëngjeve të brendshme përçuese, duke ndryshuar strukturën e magnetizmit në këto botë të largëta. Prandaj, studimi përshkruan jo një fenomen estetik, por një proces themelor gjeofizik që rregullon evolucionin termik dhe dinamikën atmosferike të gjigantëve të gazit.
